براستی چرا و بر اساس کدام قانون نانوشته باید عده ای از ما آنچنان غرق در لذات باشند و گونه ای دیگر این چنین محتاج پیش پا افتاده ها ..چرا باید مال در جیب ما از میلیون ها بالاتر رود و عده ای اندر خم صد ها و هزارها..کدام دلیل و حجت به ما اجازه می دهد که مانند حیوان بریزیم و بپاشیم و بخوریم و پس دهیم اما به نگاهی بسنده نکنیم بر احوال تهدیستان بی چیز..انقدر فربه باشیم و انقدر بی خبر که ندانیم و نخواهیم که بدانیم  هستند معصومانی که هنوز حروف کباب برایشان سیری آور است..هستند به دیدگاه ما انسان نماهای که از بهداشت و انسانیت بوی نبرده اند در صورتی که شب ها و روز ها بی داشتن احساسی که نامش سیری است را سیر می کنند..کدام ارجح تر و کدام بدتر است..اینکه غنی باشیم و همچنان حیوان باشیم یا فقیر باشیم و اصطلاحا حیوان ان هم به دید انسان نماهای مثل ما..انقدر پست و بی دل و ناپاک شده ایم که زحمت سلام دادن به این هم وطنان برایمان از فرستادن آپلو به فضا سخت تر شده..چون فرض مزخرفی در ذهن داریم که شاید از بدی و سرنوشت و روزگار او چیزی به ما بچسبد و ما را از نقش های بر تنش چیزی نصیبمان کند...از انسانی و مسلمانی و اسلام مان جز نطق و ریا و نام چیز دیگری باقی نمانده است..ایا تا به حال این فکر را به ذهن راه داده ایم که دستی بر زباله  بکشیم و بر دهان گذاشتنش پیش کش ما و شما

تا به حال شده شیرینی و کیکی را گاز بزنیم و به بپنداریم که باقیش  نصیب کسی است که هنوز با لفظ ناهار بیگانه است.نصیب کسی است که با ازادی،سیری،مرفه،گردش،ارامش،فرهنگ بیگانه باشد و در عوض ما در فکر فلان پارچه برای لباس و فلان کادو  و ماشین و مانتو برای  دوستمان باشیم.چقدر هماهنگیم..
تا حالا شده بخواهیم و عمل نکنیم چون بچشیم و اندکی اشنا باشیم با مرمانی از جنس خودمان و در کنار خانه و جاده و کنار شهرمان..نخواهیم که بخوریم و داشته باشیم چون عده ای هنوز نمی توانند فکر داشتن و دیدنش را بکنند.شده که از دیدن شادی ها و سرور ها غمناک شویم ..شده زیبا و تازه باشیم و از خود متنفر باشیم..شده خود را اراسته کنیم و کودکی از جنس دهک پایین ما را نظاره کند و ما هزار لعن و ناسزا به خود بگوییم..شده همدردی کنیم..شده نگاهی نه از جنس ترحم بل از روی یادگیری و رویت احوال به زاغه ها سرکی بکشیم.شده از خانواده  و دوست بخواهیم برای تقسیم نذرها ما را با خود ببرند به حاشیه های شهر و از دست خود روز یک بی روزی را روزی دار کنیم..برویم و ببینم چهره ای را که در هنگام ستاندن روزی لبخندی به وسعت دنیا به قلبمان نشانه رود و چشمه شعفی باشد برای من  و تو سختی نکشیده...شده کودکی را ببینم که با دیدن گوشت بوسه ای از روی خوشحالی برای فرداها بر ان بزند..شده ببینید نادیده های این روزگار را..