Statue of Master Mohammad Reza Shajarian, the famous traditioanl singer, again out of snow.
Shajarian is one of the most well known Iranian artists and probably the greatest singer in the history of the recorded Persian traditional music.

منبع:اینجا

كنسرت گروه‌هاي شيدا، به‌سرپرستي و آهنگ‌سازي محمدرضا لطفي، ارديبهشت ماه سال آينده در تهران برگزار مي‌شود. 

 قرار است سه گروه شيدا در اين كنسرت به اجراي برنامه بپردازند كه هر كدام به‌صورت مستقل توسط اين نوازنده‌ي چيره‌دست تار و سه‌تار سرپرستي مي‌شوند.

گروه بزرگ شيدا با آثار جديدي از محمدرضا لطفي به‌صحنه مي‌روند و گروه سازي شيدا هم با آثار از موسيقيدانان دوران قاجار.

هم‌چنين گروه سازي شيداي بانوان هم با اجراي آثار جديدي از لطفي، هنرشان را عرضه مي‌كنند.

گروه‌هاي سه‌گانه شيدا تاكنون هفت ماه است كه به‌طور مستمر زير نظر محمدرضا لطفي، تمرين مي‌كنند و ارديبهشت ماه 87 پس از يك سال تمرين، برنامه خود را در تهران اجرا خواهند كرد.

هرچند كه لطفي همه‌ي گروه‌هايش را خود سرپرستي نمي‌كند، اما تاكيد دارد كه وظيفه‌ي آموزش و نظارت برعهده‌ دارد. شرايط اين گروه‌ها هم به‌گونه‌اي است كه نوازندگان نمي‌توانند در گروه ديگري بنوازند.

محمدرضا لطفي كه در آستانه‌ي 60 سالگي‌اش به ايران بازگشت، مکتب‌خانه‌ي ميرزا عبدالله و موسسه‌ي آواي شيدا را براي آموزش و اجراي موسيقي احيا كرده است.

مكان اجرا و تاريخ دقيق اجراي برنامه‌ي گروه‌هاي شيدا تاكنون اعلام نشده است

^{استاد محمدرضا شجريان در سالگرد زلزله بم 80 تابلو خط – نقاشي اهدايي به خودش را در معرض فروش قرار مي‌دهد.
شجريانگفت: تعداد اين تابلوها 80 قطعه است كه توسط هنرمند تواناي خطاط استاد عليرضا كدخدايي به صورت خط نقاشي با پس زمينه‌هاي بسيار ظريف از تذهيب ارائه شده‌اند و من مي‌خواهم آنها را در سالگرد فاجعه زلزله بم در معرض نمايش و فروش قرار دهم تا از اين طريق بتوانم به پروژه احداث باغ هنر بم در مسير كاستن از آلام هم‌ميهنانم ادامه دهم.}

^{يادآور مي‌شويم  كه اين تابلوها كه از ابعاد متفاوت و رنگ‌بندي‌هاي بسيار زيبايي برخوردارند همه امضاي استاد شجريان را بر خود دارند. 
به گفته استاد شجريان قرار است اين تابلوها در سالگرد زلزله بم طي مراسمي در چند روز براي فروش در محل موسسه فرهنگي و هنري آسمان واقع در خيابان ولي عصر، خيابان شهيد فلاحي (زعفرانيه)، نبش خيابان فيروزكوه، پلاك 67 به نمايش در ‌آيد و خريداران مي‌توانند با مشاركت در اين اقدام انسان‌دوستانه؛  تابلوهاي مورد نظرشان را در اين مكان انتخاب و خريداري كنند.}

^{گفتني است كه باغ هنر بم كه در زمینی به مساحت ‪ ۱۴‬هکتار و با زیر بنای هفت هزار متر مربع بنا می‌شود؛ از كتابخانه، گالری، آمفی تئاتر، مدرسه موسیقی، فضای باز و هفت باغ تشكیل می‌شود. هزینه اولیه ساخت این پروژه با كمك‌های مردمی كه از برگزاری كنسرت استاد شجریان در تهران و فروش دي وي دي و وي سي دي اين كنسزت جمع شده بود، تهیه شد و تیمی متشكل از مهندس طراح و گروه فنی داوطلب شدند این پروژه را به انجام برسانند.
اگر چه انگیزه و پشتكار استاد شجریان هنرمندان و هنردوستان دیگري را هم به همكاری كشانده است و افراد و نهادهايي در این حركت با خواننده نامی ایران همگام شده‌اند؛ اما اين پروژه كه به قول استاد شجريان يك تكليف ملى براى او و همه ايرانيان است هنوز به كمك‌هاي گسترده مالي نياز دارد.
باغ هنر بم در واقع به 4ميليارد و 5۰۰ميليون تومان هزينه نياز دارد كه تاكنون 9۰۰ميليون تومان در مرحله طراحى، خاكبردارى و بناى سازه و ايجاد 6 هزار و 800 متر سقف ضد زلزله هزينه شده است.
يادآور مي‌‌شويم كه واریز کمک‌های مردمی به شماره حساب‌های زیر کمک بزرگی به تكميل پروژه باغ هنر بم خواهد بود:
4280 / ریالی بانک ملی شعبه هفت تیر(کد444) به نام محمدرضا شجریان
2200 7 77 / ارزی بانک ملی شعبه هفت تیر}

به گزارش پایگاه خبری فرهنگ و آهنگ، گروه «دستان» به همراه «سالار عقیلی» چندی پیش تورکنسرت بزرگ خود را در آمریکای شمالی به اتمام رساند. این تور کنسرت از روز ۱۲ اکتبر با اجرا در شهر تورنتو آغاز شد و در روز ۱۱ نوامبر با کنسرتی که در فیلادلفیای آمریکا به روی صحنه رفت، پایان پذیرفت. گروه دستان در این اجراها رپرتوار آلبوم «دریای بی‌پایان» را به اجرا درآوردند.

«حمید متبسم» که عمدتاً کارهای مربوط به برگزاری کنسرت‌های گروه را مدیريت می‌کند در گفت‌و‌گوی اختصاصی با فرهنگ و آهنگ ضمن ابراز خشنودی از برگزاری موفق این کنسرت‌ها همکاری با سالار عقیلی را یکی از دست‌آوردهای مهم گروه عنوان کرده و گفت: «شنوندگان کنجکاو ولی ناآشنا با صدای سالار به اعتبار آشنایی با دستان تقریباً تمام سالن‌های کنسرت را پر کردند و با اجراهای بسیار زیبایی از دستان و سالار عقیلی روبرو شدند. باید بدون تعارف و زیاده‌گويی گفت که او در این تور بسیار خوش درخشید و هیچ کجا کم نیاورد.»

وی در توضیح برنامه‌ریزی پروژه‌های مختلف گروه دستان خاطرنشان کرد: «ما در ‌واقع هر پروژه‌ای را در ایران، اروپا و آمریکای شمالی با تورهای بزرگ آغاز می‌کنیم و بعد با انتشار سی‌دی آن، منتظر فستیوال‌هایی می‌شویم که با شنیدن کار ما در اینجا و آنجا متقاضی برنامه می‌شوند. البته باید بگويم تور اخیر را «حسین بهروزی‌نیا» برای آمریکای شمالی برنامه‌ريزی کرده بود که به جرئت می‌توان این تورکنسرت را یکی از بهترین و موفق‌ترین تورهای دستان دانست.»

این آهنگساز و نوازنده‌ی گروه دستان افزود‌: «کار بعدی مرا نیز که با عنوان «به نام گل سرخ» در دست ضبط است، سالار عقیلی خواهد خواند. ما همگی از این تور خشنودیم چرا که در پشت و روی صحنه هماهنگی و همرنگی حکمفرما بود.»

متبسم درباره‌ی پروژه‌ی‌ بعدی گروه دستان که مجموعه کنسرت‌هایی با «همایون شجریان» است، تصریح کرد: «همایون شجريان یکی از آن چهره‌هاست که بسیار مورد توجه یاران دستان است، اعتبار او نه فقط به‌دلیل نام خانوادگیش بلکه به پشتوانه‌ی کارش، ما را به همکاری با او ترغیب می‌کند و فکر می‌کنم برای او نیز گروه ما همین‌قدر جذاب باشد. تونايی‌های همایون شجریان نه فقط به‌عنوان یک خواننده، بلکه به‌عنوان یک موسیقی‌دان دست و بال ما را باز می‌کند و امید داریم که کار متفاوتی را با او عرضه کنیم.»

وی درمورد جزئیات این تور کنسرت اضافه کرد: «آثار این مجموعه‌ی دو بخشی متعلق به من و «سعید فرجپوری» است که در مایه‌های دشتی و اصفهان ساخته و طراحی شده‌اند. ۱۲ کنسرت ما از اواخر ماه ژانویه تا اواسط فوریه‌ی ۲۰۰۸ به ترتیب در ونیز، میلان، فرانکفورت، استکهلم، گوتنبرگ، اسلو، لندن، مونستر، برلین، انتورپن، لاهه و آمستردام برگزار خواهد ‌شد و قرار است که در استودیو رادیو برلین کارها را ضبط کنیم.»

همایون شجریان پیش از این در گفت‌وگوی مفصلی با مجله‌ی فرهنگ و آهنگ درباره‌ی همکاری خود و گروه دستان به‌عنوان «شروعی برای استقلال هنری» گفته بود: «این کنسرت به عنوان اولین اجرای مستقل، صد در صد حساسیت ویژه‌ای برای من دارد. من تا کنون با پدر به‌روی صحنه می‌رفتم و در آواز همراهی‌شان می‌کردم و هیچ‌وقت به‌طور مستقل نمی‌خواندم که بخواهم یک برنامه را با آواز اداره کنم. قضیه کاملاً فرق دارد، من دیگر روی صحنه پشتوانه‌‌ی پدرم‌ را ندارم. خودم هستم و خودم. به‌همین خاطر باید خود را به بالاترین سطح آمادگی برسانم و بتوانم صحنه را اداره کنم تا برنامه‌ای اجرا کنیم که جذابیت داشته‌باشد و مردم راضی از سالن‌ها بیرون بروند... به نظر من گروه دستان انتخاب خیلی خوبی است که بتوانم اولین اجرایم را با آنها داشته‌باشم؛ چون گروه دستان خودشان وزنه‌ای هستند و اینجا من هستم که باید کارم را درست انجام بدهم. این شرایط با وقتی که شما به‌عنوان نوازنده‌ای روی صحنه قرار می‌گیرید که باید صحنه را اداره کنید و حتی نگران نوازنده‌های دیگر هم باشید، تفاوت دارد. اعضای گروه دستان هر کدام درعین حال که تکنواز هستند، در گروه‌نوازی نیز حرف‌های بسیاری برای گفتن دارند.»

آثار گذشته‌ی گروه دستان بر موسیقی سازی تأکید داشت اما اکنون شاهد گرایش این گروه به موسیقی آوازی و همکاری با خوانندگان جوان هستیم. این نکته‌ای است که متبسم در تشریح آن می‌گوید: «تأکید بر موسیقی سازی به‌معنی مخالفت با موسیقی آوازی نیست و تمایلات ما به بخش آوازی موسیقی را نفی نمی‌کند. من در کار‌های آوازی نیز به نقش ساز اهمیت می‌دهم و در کارهای آوازی که از دستان تاکنون ارائه شده نیز نقش ساز فراتر از اجرای یک پیش‌درآمد، تصنیف و رنگ است. در ارتباط با همکاری با چهرهای جوان باید گفت که شرط ما جوانی و پیری نیست، بلکه کیفیت است و همدلی و توانایی روحی و جسمی برای همراهی. آنچه ما در این تورها انجام می‌دهیم به جز توانایی فنی نیاز به کیفیت‌های معنوی و غیره دارد، که هر کسی را شامل نمی‌شود.»

حمید متبسم در ادامه‌ی صحبت‌هایش به پروژه‌ی «نوای مشترک» و همکاری با ارکستر فیلارمونیک لیژ اشاره می‌کند: «برنامه‌ریزی این پروژه و مقدماتش از اوایل سال ۲۰۰۶ آغاز شد و هدف این است که با این آثار به نقاط مختلف دنیا سفر کنیم و با ارکستر‌های مختلف دنیا همکاری داشته باشیم. در این میان اولین پیشنهاد از طرف ارکستر فیلارمونیک لیژ آمده و در هفته‌ی آخر ماه آپریل ۲۰۰۸ اولین اجرای این آثار انجام خواهد شد.»

وی درباره‌ی چگونگی حضور گروه دستان در این پروژه افزود: «آثار آهنگسازان دستان با تنظیم، بازنگری و آهنگسازی «محمدرضا درویشی» با اجرای ارکستر سمفونیک، در این آثار نوازندگان دستان نقش سولیست دارند و در واقع نوعی کنسرتو برای سازهای حاضر در گروه ما و ارکستر سمفونیک است. البته برای سازهای کوبه‌ای گروه مطلبی نوشته نشده و مانند همیشه نقش آنان با سلیقه‌ی خودشان و همفکری مشخص می‌شود. دو قطعه‌ی ۲۰ دقیقه‌ای از این مجموعه که شامل قطعه‌ای در مایه‌ی نوا از من و اثر دیگری در مایه‌ی شوشتری از حسین بهروزی‌نیا می‌شود تابه‌حال از طرف درویشی کار شده و نت آن به‌زودی تحویل ارکستر لیژ خواهد شد.»

متبسم در تشریح جزئیات این پروژه اظهار داشت: «ما در واقع با دو کنسرت در شهر لیژ و شارلاروای بلژیک این پروژه را که می‌تواند سرفصل یک آشنايی تازه میان ایران و غرب باشد، افتتاح می‌کنیم. تمرین‌های ما با ارکستر منحصر به سه روز قبل از اولین کنسرت خواهد بود که این زمان با توجه به این که ارکستر و ما هر کدام بخش‌های مربوط خودمان را از قبل آماده خواهیم کرد، کافیست.»

حمید متبسم در کنار فعالیت‌های گروه دستان یکی از پرکارترین موسیقی‌دانان ایرانی ساکن اروپا در زمینه‌ی آموزش موسیقی ایرانی به‌شمار می‌رود، وی در این باره می‌گوید: «تدریس به جز عشق، وظیفه‌ی من است. بهترین شنوندگان موسیقی نیز کسانی‌اند که خود دستی هر چند کوچک بر آتش دارند و از مسائل حرفه‌ای دست و پا گیر این هنر به‌دورند. از این رو این بخش فعالیت هر موسیقی‌دان، هم فال است و هم تماشا. امروز در همین اطراف محیط زندگی من در اروپا می‌توانید در خانه‌ی صد ایرانی و غیر ایرانی ساز ایرانی و گفتار در زمینه‌ی موسیقی ایران را بشنوید.»

این موسیقی‌دان ایرانی در مدرسه‌ی موسیقی هارلن هلند تدریس می‌کند و گروه «مضراب» که از جمعی از نوازندگان جوان ایرانی و اروپایی تشکیل شده را مدیریت می‌کند، در مورد اين فعاليت‌ها چنين می‌گويد: «در مدرسه‌ی آزاد موسیقی هرلن تار وسه‌تار و موسیقی ایرانی تدریس می‌شود و گروه بزرگ مضراب که متشکل از ۲۵ خواننده و نوازنده است در کنار هم کار خودش را انجام می‌دهد. گروه مضراب در خود و دیگران نیز ایجاد انگیزه و شور می‌کند و تا به‌حال با توجه به شناخت من از توانایی‌های این دوستان و آشنایی من با گرفتاری‌های حرفه‌ای و شخصی‌شان، بی نظیر عمل کرده است.»

متبسم در پایان از تصنیف اپرت «سیمرغ» برای ارکستر ساز‌های ایرانی و ۵ خواننده خبر داد: «یکی از پروژه‌های بزرگ و پر کاری که در دست دارم قطعه‌ی سیمرغ است که بر اساس حماسه‌ی زندگی زال نوشته می‌شود. برای این کار نیاز به یک ارکستر سازهای ملی بیست‌نفره، چهار خواننده‌ی کر ایرانی و یک تکخوان دارم که فقط و فقط می‌تواند در ایران و از جوانان تشکیل شود. البته نگارش سیمرغ را که تا نیمه‌ی راه پیش رفته مدتی است که به‌دلیل برنامه‌های دیگر متوقف کرده‌ام، لیکن این اثر یکی از بزرگترین عشق‌های من است و حتماً در فرصت مناسب این کار را دنبال خواهم کرد.»

منبع:همشهری انلاین و وبلاگ همایون شجریان

گويا عليزاده آن عليزاده سابق نيست. گويا روزبه‌روز تغيير مي‌كند. عليزاده‌اي كه در بحبوحه انقلا‌ب 57 ، پيش از موسيقيداني، در لباس يك مبارز و مصلح اجتماعي ظاهر شده بود، حال كمتر ميلي به بازگشت به آن فضا را دارد و اين‌ را مي‌توان در نگاه معاصر وي ديد. اگر بگوييم عليزاده زماني يك مبارزملوديست بود، بيراه نگفته‌ايم. وانگهي تمامي ساخته‌هاي وي در آن زمان (بحبوحه انقلا‌ب 57) همه نشانگر ذهنيت يك موسيقيدان دغدغه‌مند سياسي است.

آثاري مانند سواران دشت اميد، حصار، ژاله خون شد، اتحاد و... آثاري است كه مي‌توان ضرباهنگ فضاي حاكم سياسي آن زمان را دريافت. به مرور موسيقيدان چريك ما لباس رزم خود را در مي‌آورد و خود را به واقعيت موسيقي نزديك‌تر مي‌كند؛ با اين‌حال چندان هم از فضاي اجتماعي بي‌تأثير نيست و اثر <ني‌نوا> را براي اركستر زهي و ني مي‌سازد. با سازهاي ملي، اثر اركستر ايراني <شورانگيز> را اجرا مي‌كند، در تك‌نوازي آثاري مانند <تركمن> و <هجراني> را ارائه مي‌دهد كه موجب ارتقاي دو ساز اصلي خود تار و سه‌تار بود. در بخش آموزش هم، يكي از فعالا‌ن بود. گمان مي‌رود عليزاده رفته‌رفته از فضاي اجتماعي فاصله مي‌گيرد و بيشتر هنرمندي انتزاعي مي‌‌شود و آن توجه و تعهدي كه در اجرا و تنظيم آهنگ‌‌‌‌ها از وي ديده مي‌شد، كمتر ديده مي‌شود. از <راز نو> به‌بعد آثار عليزاده داراي رمز و رازي شد كه بيانگر ذهنيت انتزاعي بود، تا اجتماعي. از اواخر دهه 60 به بعد، مي‌توان ردپاي كم‌اهميتي وي به آثار ارزشمند را ببينيم. گرچه از همان تاريخ به‌بعد خود وي و عمده كارشناسان وي را موسيقيداني مي‌دانستند كه هر لحظه ايده نو و نوين به ذهنش مي‌رسد، تا جايي كه وي را با نيما يوشيج در شعر مقايسه مي‌كردند< !راز نو> اثري بود كه وي در اواسط دهه 1370 ارائه كرد. يكي از موسيقيدانان اثر و تأثير رازنو را كمتر از افسانه نيما ندانست؛ در حالي‌كه عليزاده امروز، نشان داد كه اين نظرات چندان با واقعيت سازگار نيست؛ عليزاده‌اي كه زماني مدعي برگزاري موسيقي سازي در درون موسيقي خواننده‌گراي و با كلا‌م موسيقي ايراني بود، به‌راحتي با مدعيان موسيقي با كلا‌م بر يك سفره نشست و تن به مقتضيات خواننده‌سالا‌ري داد و به اين ترتيب بود كه عليزاده از عليزاده متعهد و موظف فاصله گرفت... . غرض از آوردن اين اشاره، سئوالا‌ت و ابهاماتي بود كه پيش از گفت‌وگوي حاضر ذهن سئوال‌كننده و البته بسياري از شنوندگان آثار موسيقي وي را به خود مشغول كرده بود. قطعاً خود عليزاده سخناني در مقابل اين فرضيه‌ و ابهام‌ها دارد كه ما را بر آن داشت كه به بهانه كنسرت اخير وي به همراه گروه هم‌آوايان در تالا‌ر وزارت كشور، اين سئوال‌ها را با خود وي مطرح كنيم. به‌جاست كه بگوييم طرح برخي سوال و انتقادها اصلا‌ً به معناي ناديده‌گرفتن كاركرد <حسين عليزاده> نيست. به طور يقين وي يكي از سرآمدان و سردمداران موسيقي دوران معاصر است كه نقش وي به‌هيچ عنوان قابل حذف نيست. گفتني است كه برخي از ابهام‌ها در حين گفت‌وگو رفع شد، اما به‌جاست كه به برخي ديگر از سوال و ابهام‌ها جهد جدي‌تري شود. ‌

ضرورت هم‌آوايي، هم‌آوايان

به گزارش خبرنگار مهر، درابتدای این مراسم مجید درخشانی نوازنده تار درباره حضوردر کارگاه آموزش آواز محمدرضا شجریان گفت : کارگاه های آموزش آواز از لحاظ چگونگی کاربرد تکنیک های آوازی برای خود من مانند کلاس درس بود چراکه استاد درنهایت صبر و بزرگواری این کارگاه را تشکیل داد و از بین تمامی هنرجویان آواز بهترین ها را انتخاب کرد و من هم به عنوان عضو کوچکی از خانواده موسیقی این همه بزرگواری را ارج می نهم و یاد گرفتم که برای تعلیم هنرجویان موسیقی مانند استاد باید بردباری و صبوری به خرج داد.وی در ادامه خاطرنشان کرد : در پایان باید این نکته را نیز متذکر شوم که جامعه موسیقی ایران در دوران معاصر به واسطه صدای ایشان خود را به مخاطب شناسانده است و بسیاری از آهنگسازان مرهون صدای جاودانه این استاد بزرگ موسیقی هستند